[stextbox id=”info” caption=”Abstrakt”]
W komunikacji językowej informacja zawsze albo denotuje jakąś sytuację, albo jest z nią w jakiś sposób powiązana. Jednakże wypowiedzi językowe nawet w postaciach kanonicznych zawierają cząstkowe informacje o składnikach więcej niż jednej sytuacji równocześnie (z kontekstem włącznie). Podczas gdy informacja denotuje sytuację (właściwie najczęściej złożenie kilku sytuacji) – nazwijmy ją – użytkową, mówiący wykonuje czynności orzekania (oraz – jak postaram się pokazać – także omawiania), dzięki którym informacja zostaje „zapakowana”, czy lepiej: enkapsulowana, w metainformacyjnej strukturze składni podstawowych fraz wypowiedzi jednostkowych.
Zatem, aby mógł powstać komunikat językowy, potrzebne są informacje pojęciowe (ontologiczne): (a) parainformacyjne: najpierw (choć często także jednocześnie) muszą zostać utworzone jej składniki (uczestnicy) na podstawie wyboru z przechowywanych w pamięci danych oraz (b) informacyjne: następnie (choć często także jednocześnie) po przydzieleniu każdemu z nich odpowiedniej roli (stanu lub czynności) musi być wykonany montaż informacji o wszystkich sytuacjach składowych.
Tak złożona budowa informacji, jaką zawierają proste komunikaty językowe, wynika z różnego rodzaju konwencji, które – towarzysząc zasadom tworzenia wypowiedzi – umożliwiają w drodze enkapsulowania silną kompresję informacji o przekazywanych sytuacjach.
Słowa kluczowe: informacja, komunikat, wypowiedź, meta-informacja, para-informacja, znak, predykacja, ontologia, semantyka, pragmatyka
[/stextbox]